Laden…
In 1574 veroverde het Ottomaanse Rijk Tunesië en voegde het toe aan een imperium dat zich uitstrekte van Boedapest tot Bagdad. Maar anders dan eerdere veroveraars lieten de Ottomanen het land grotendeels zichzelf besturen. Tunis bleef Tunis.
De lokale beis inden de belastingen, de medina bleef groeien en de Middellandse Zee bleef het toneel van een lucratieve maar beruchte zeeroverij die Europa angst inboezemde. In de drie eeuwen die volgden ontwikkelde Tunesië een eigen politieke identiteit die zelfs de formele Ottomaanse soevereiniteit overleefde.
Inhoudsopgave
De aanloop naar de Ottomaanse verovering begon niet in Tunesië maar in de Middellandse Zee als geheel, waar Spanje en het Ottomaanse Rijk elkaar in de zestiende eeuw bestreden om dominantie. Tunesië lag precies in het midden van dat conflict. De Hafsidische dynastie, die al meer dan drie eeuwen over het land had geregeerd, raakte verstrikt in deze strijd tussen twee grootmachten die elk hun eigen belangen hadden.
In 1534 nam de beroemde piraat en Ottomaanse admiraal Khair ad-Din Barbarossa Tunis in namens de sultan. Spanje reageerde het jaar erop: keizer Karel V voer met een vloot naar Tunesië, versloeg de Ottomanen en herstelde de Hafsiden als vazal onder Spaanse bescherming. Decennialang wisselde het gezag over de kust. Toen de Ottomanen in 1574 definitief toesloegen met een grote vloot en een landmacht, was er geen Spaans of Hafsidie verzet meer dat stand kon houden. Na meer dan drie eeuwen maakten de Hafsiden definitief plaats voor een nieuw bestuur.
Tunesië werd formeel een Ottomaanse provincie, bestuurd door een pasja die door de sultan in Constantinopel was aangesteld. In werkelijkheid was het bestuur al snel complexer dan die eenvoudige hiërarchie suggereert. De provincie lag ver van het Ottomaanse centrum, de verbindingen waren moeizaam en de lokale politieke realiteit liet zich niet eenvoudig vanuit Constantinopel sturen.
Er waren maar zo'n 4000 Turkse janitsaren in Tunis gestationeerd, een kleine militaire aanwezigheid voor een groot en onrustig land. Van meet af aan was de feitelijke macht verdeeld tussen de pasja als vertegenwoordiger van de sultan, de janitsarenkorpsen die hun eigen belangen hadden en de lokale beis die de belastingen inden en daarmee het geld controleerden.
In 1591 kwamen de janitsaren in opstand en stelden een eigen staatshoofd aan, de dei. De pasja bleef als ceremonieel vertegenwoordiger van de Ottomaanse sultan aanwezig, maar de werkelijke macht verschoof naar de dei en, steeds meer, naar de bei die het grondgebied beheerde en de belastingen inde. Tunesië was formeel nog deel van het Ottomaanse Rijk maar opereerde in de praktijk met groeiende zelfstandigheid.
Die zelfstandigheid versterkte zich in de loop van de zeventiende eeuw verder. De bij trok steeds meer bestuurstaken naar zich toe en de rol van de Ottomanen in Tunis beperkte zich geleidelijk tot een symbolische aanwezigheid.
Het echte keerpunt kwam in 1705. Hussein ben Ali Turki, een officier van Turkse en Griekse afkomst die opgegroeid was in Tunesië, greep de macht en stichtte de Hoesseïnidische dynastie. Hij combineerde de titels dei, bei en pasja in één persoon en vestigde zo een erfelijk bewind dat in naam de Ottomaanse sultan erkende maar in de praktijk volledig zelfstandig regeerde.
De Hoesseïniden zouden Tunesië besturen tot de Franse verovering van 1881 en formeel zelfs tot de afschaffing van de monarchie in 1957. Het was een dynastie die het land door een van zijn meest karakteristieke periodes zou loodsen.
In de zestiende en zeventiende eeuw was de Tunesische kust berucht door heel Europa om haar kapers. Vanuit havens als La Goulette, Bizerte en Sfax voeren schepen uit die Europese handelsvaartuigen overvielen, de bemanning gevangen namen en de lading meenamen. Christelijke zeelieden werden als slaven verkocht of vastgehouden voor losgeld.
Die piraterij was geen marginale activiteit maar een economische pijler van de kuststad. De opbrengsten financierden de bouw van moskeeën, paleizen en publieke werken in Tunis. Kairouan, Sfax en andere steden profiteerden indirect van de rijkdom die de zee opleverde. Europese machten als Spanje, Venetië, Engeland en Nederland stuurden geregeld vloten om de piraten te bestrijden, sloten verdragen en betaalden losgeld, maar de kaapvaart bleef een constante van het Middellandse Zeeleven tot ver in de negentiende eeuw.
Na de Napoleontische oorlogen nam de Europese druk op de Barbarijse staten sterk toe. Een gezamenlijke Brits-Nederlandse vloot bombardeerde Algiers in 1816 en dwong de beis van Algiers, Tunis en Tripoli een einde te maken aan de piraterij en de slavernij van christenen. Voor Tunesië betekende dit het begin van een pijnlijk moderniseringsproces: de traditionele inkomstenbron droogde op en het land moest nieuwe economische wegen vinden.
De Ottomaanse periode liet een diepe architecturale stempel na op Tunis en de andere steden van het land. De rijke beis en hun hovelingen bouwden paleizen met sierlijke binnenplaatsen, fonteinen en kleurrijke tegels in een stijl die de Ottomaanse verfijning van Constantinopel vertaalde naar een Noord-Afrikaanse context. Koepelmoskeeën, madrasas en mausolea verrezen in de medina van Tunis, die in deze periode haar definitieve karakter aannam als een van de mooiste en best bewaarde islamitische stadscentra van de Middellandse Zee.
Het Bardo-paleis, later het nationaal museum van Tunesië en thuis van de grootste collectie Romeinse mozaïeken ter wereld, was oorspronkelijk een Ottomaans paleis dat door de Hoesseïnidische beis werd uitgebreid en verfraaid. De medina van Tunis staat al sinds 1979 op de UNESCO-werelderfgoedlijst en is voor een groot deel een product van de Ottomaanse en Hoesseïnidische bouwactiviteit.
De steden van het Ottomaanse Tunesië waren opvallend kosmopolitisch. Naast de Arabisch-Berberse meerderheid woonden er Joodse gemeenschappen die al eeuwen in het land aanwezig waren, Moorse vluchtelingen die na de reconquista vanuit Spanje waren verdreven, Turkse militairen en bestuurders, Italiaanse en Maltese kooplieden en Griekse zeelieden. Die vermenging zorgde voor een levendige uitwisseling van stijlen en technieken in het ambachtswezen. De tapijtenkunst van Kairouan vertoonde in de achttiende eeuw Anatolische motieven. De architectuur absorbeerde Italiaanse elementen. De keuken meng de Ottomaanse en Berberse tradities op een manier die tot op de dag van vandaag herkenbaar is in de Tunesische pot.
In de negentiende eeuw raakte Tunesië steeds dieper verwikkeld in de Europese politieke en economische werkelijkheid. De Hoesseïnidische beis probeerden te moderniseren en de greep van de Europese mogendheden te weerstaan door het land te hervormen naar Europees model. In 1857 werd een fundamentele rechtenwet afgekondigd en in 1861 volgde een grondwet, de eerste in de Arabische wereld. Die grondwet stelde een ministerraad in, beperkte de macht van de bei en garandeerde juridische gelijkheid voor alle burgers, ongeacht religie.
Het experiment liep echter snel vast. De hervormingen kostten geld dat er niet was, de belastingen werden verhoogd en in 1864 brak een grote opstand uit. De grondwet werd opgeschort. Tunesië probeerde leningen aan te trekken bij Europese banken maar raakte daardoor in een schuldenspiraal die het land financieel afhankelijk maakte van precies de landen die het zo graag buiten de deur wilde houden.
In 1869 verklaarde Tunesië zich failliet en stelde een internationale financiële commissie in die de staatsfinanciën beheerde. Frankrijk, Groot-Brittannië en Italië kregen feitelijk toezicht op de Tunesische begroting. De bei regeerde nog maar zijn land was economisch en politiek al halverwege in Europese handen.
Wat volgde was bijna onvermijdelijk. In april 1881 stuurde Frankrijk troepen naar Tunesië, officieel om grensincidenten te onderdrukken. In werkelijkheid was het de eerste stap in een koloniale greep die drie weken later werd bezegeld met het Verdrag van Bardo. De Ottomaanse periode was voorbij. Een nieuwe fase begon.